บทนำ
หลังจากตื่นมา ไม่มีสาวใช้ ไม่มีอาหาร มีเพียงหนุ่มหล่อขาพิการที่มองเธออย่างอาฆาตแค้น
"ข้าจะไม่เขียนจดหมายหย่า หากเจ้าอยากตายเมื่อใดก็ตายได้ทุกเมื่อที่ตามที่เจ้าต้องการ ตอนเป็นคือคนสกุลเว่ย ตายไปย่อมเป็นผีของสกุลเว่ย!”
ซือลั่วมองดูบ้านยากจนที่เหลือเพียงหนูตัวใหญ่ เพื่อให้มีอาหารและเสื้อผ้าเพียงพอสำหรับประทังชีวิต เธอทำได้เพียงหาวิธีหาเงินมาจุนเจือครอบครัว สามี และลูก...
ท่านอ๋องเว่ยน้อยเป็นคนขี้ระแวง อ่อนไหว ใครจะรู้ว่าเมื่อเขามีเอากลับทุกอย่างแล้วจะพาคนมาขวางประตู“ข้าได้ยินว่าเจ้าบอกคนอื่นว่าสามีของเจ้าตายแล้ว?”
บท 1
เมื่อซือลั่วลืมตาขึ้น เธอก็มองเห็นหลังคาอันทรุดโทรมกับมุ้งของเตียงที่ทำจากผ้าม่าน
ที่นี่คือที่ไหนกัน
“คราวหน้าถ้าอยากตายอีกก็ไม่มีใครช่วยเจ้าแล้ว!”
น้ำเสียงติดจะเย็นชาดังขึ้นมา เมื่อมองไปทางต้นเสียงก็พบบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง เขามีคิ้วเรียวยาวราวกับดาบ ดวงตามีประกายเหมือนดวงดาว จมูกสูงโด่ง ริมฝีปากบางเฉียบเม้มแน่น กำลังมองเธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบ
ซือลั่วลุกขึ้นนั่งทันใด มองปราดเดียวไปรอบทิศ
บ้านโบราณกับผู้ชายที่ใส่ชุดโบราณ
ซือลั่วหยิกต้นขาตนเองอย่างแรงทีหนึ่ง เจ็บจนจะตายแล้ว นี่ไม่ใช่ความฝัน ถ้างั้นก็มีปัญหาแล้วสิ
“ฉันเป็นใคร แล้วฉันอยู่ที่ไหน”
ซือลั่วจำได้ว่าเธอไปตรวจสอบฐานการเพาะปลูก ระหว่างเดินทางกลับก็พบกับวัดเก่าแปลกๆ แห่งหนึ่งจึงอยากไปดูสักหน่อย ทว่ารถกลับมีปัญหา เบรกไม่อยู่จนหัวทิ่มตกหน้าผา
หัวใจของซือลั่วจมดิ่งลง แทบไม่อยากจะเชื่อกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น
เธอผลุดลุกลงจากเตียง วิ่งมาอยู่หน้าโต๊ะไม้แล้วคว้ากระจกบนโต๊ะขึ้นมาส่องดูก็มองเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยโดยสิ้นเชิง
แม่นางน้อยผู้นี้อายุราวสิบกว่าขวบ ผิวพรรณค่อนข้างขาว มีเครื่องหน้างดงามและผมยาวสยายซึ่งแตกต่างจากตัวตนเดิมของเธอโดยสิ้นเชิง
ซือลั่วตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะต้องยอมรับกับความจริงนี้ว่าเธอได้เกิดใหม่ในร่างของผู้อื่นแล้ว
“เหอะ!”
มีคนเค้นเสียงทีหนึ่ง
ซือลั่วเงยหน้าขึ้นมองชายรูปงามตรงหน้าและกำลังจะพูด ทันใดนั้นภาพบางอย่างก็ปรากฎเข้ามาในหัวของเธอ ชั่วขณะนั้นเธอก็เรียกชื่อของเขาออกมา
“เว่ยฉงซี!”
สิ่งที่ตามมาคือเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ขาดๆ หายๆ
ในตอนนี้นางอาศัยอยู่ในราชวงศ์ที่ชื่อว่าต้าโจว เจ้าของร่างเดิมมีชื่อว่าซือลั่วเช่นเดียวกันกับนาง มีบิดาเป็นอัครเสนาบดีของราชวงศ์นามว่าซือเทียนอี้ แต่สิ่งที่น่าเสียดายคือซือลั่วเป็นเพียงแค่บุตรอนุเท่านั้น
ผู้ชายรูปหล่อเย็นชาตรงหน้านางที่แท้ก็คือเว่ยฉงซี สามีของนาง
เว่ยเซียวบิดาของเว่ยฉงซีเป็นขุนนางผู้ร่วมก่อตั้งราชวงศ์ต้าโจวจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นซีเป่ยอ๋องโดยอดีตจักรพรรดิ เว่ยฉงซีเคยเป็นท่านอ๋องน้อยเว่ยที่มีชื่อเสียงในซีเป่ยและเป็นที่รู้จักดีในเมืองหลวง
ต่อมา ว่ากันว่าซีเป่ยอ๋องสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏจึงถูกจักรพรรดิปราบในคราวเดียว เว่ยเซียวถูกประหารชีวิตทั้งตระกูล ขณะนั้นเว่ยฉงซีกำลังสู้รบอยู่ที่ซีเป่ย เนื่องจากมีความดีความชอบและขาหัก เขาจึงรอดชีวิตจากโทษตาย อย่างไรก็ตาม อดีตจักรพรรดิต้องการทำให้เขาอับอายขายหน้า จึงมีบัญชาให้ปลดเขาเป็นสามัญชน และยังให้ซือลั่วคุณหนูลำดับสามของสกุลซือที่มีชื่อเสียงอื้อฉาวในเมืองหลวงหมั้นหมายกับเว่ยฉงซี
ซือลั่วเป็นคนไม่มีสมองและเป็นตัวตลกในสายตาของทุกคนในเมืองหลวง แม้ว่านางจะเป็นบุตรอนุ แต่นางก็เป็นลูกคุณหนูเช่นเดียวกัน
หลังจากหมั้นหมายกับเว่ยฉงซี นางทนไม่ได้ที่เว่ยฉงซีเป็นคนพิการและไม่สามารถทนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากได้ นางทะเลาะกับเว่บฉงซีเกือบทุกวัน และทุกครั้งที่นางเปิดปากก็จะเรียกเว่ยฉงซีว่าไอ้คนขาพิการ
หนึ่งเดือนก่อน เจ้าของร่างเดิมตกหลุมรักบัญฑิตซิ่วไฉ*ผู้หนึ่งในเมือง (คำอธิบาย ตำแหน่งบัญฑิตของผู้ที่สอบเข้ารับราชการในระบบเคอจวี่ หากสอบผ่านในระดับอำเภอจะได้เป็นซิ่วไฉ) เพื่อที่จะได้ครองรักกับซิ่วไฉผู้นี้ นางจึงคิดจะให้เว่ยฉงซีหย่ากับนาง แต่เว่ยฉงซีปฏิเสธ เจ้าของร่างเดิมจึงกระโดดน้ำและไม่ได้รับการช่วยเหลือจนตาย
ตอนนี้ซือลั่วกลายเป็นว่าจิตตก*มากจริงๆ แล้ว (คำอธิบาย เป็นการเล่นคำพ้องเสียง เนื่องจากชื่อของนางเอกอ่านออกเสียงว่าซือลั่ว 施落 ออกเสียงเหมือนกับคำว่า失落 ที่แปลว่า จิตตก หดหู่) อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองครั้งหนึ่ง เพียงเพื่อที่จะเห็นเว่ยฉงซีนั่งอยู่บนรถเข็นและมองนางมาอย่างเย็นชา บนใบหน้าไม่ปิดบังความรู้สึกขยะแขยงและความโกรธเลยแม้แต่น้อย
ซือลั่วหัวเราะแห้งๆ ไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของนางในตอนนี้อย่างไร แต่ทว่านางเป็นคนมองโลกในแง่ดี ในเมื่อมาเกิดใหม่แล้วก็จงสงบใจอยู่ที่นี่ให้เป็นสุขเถิด ในเมื่อพระเจ้าให้โอกาสนางในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ นางก็ควรรู้สึกยินดีในความโชคดีนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เว่ยฉงซีหล่อจริงนะเนี่ย นางก็ไม่นับว่าเสียเปรียบอะไร
ซือลั่วรีบสงบสติอารมณ์ จากนั้นลุกขึ้นยืน ลูบผมแล้วลูบผมอีก นางรวบเก็บผมที่ยาวขนาดนี้ไม่เป็น พอมองไปรอบๆ ที่แท้ก็มีปิ่นปักผมสีทองอันหนึ่งอยู่บนเตียง นางวิ่งไปอย่างมีความสุข ดวงตาทั้งสองเป็นประกาย จากนั้นนางก็เอาปิ่นปักผมซ่อนไว้ในแขนอย่างระมัดระวัง ถึงอย่างไรนางก็ไม่รู้วิธีใช้มันอยู่ดีถ้าเก็บไว้ก็ยังขายเอาเงินได้
เมื่อเก็บปิ่นปักผมเรียบร้อย ซือลั่วคุ้นกล่องไปมาสารพัดจนในที่สุดก็พบที่คาดผมเก่าๆ อันหนึ่ง เมื่อคาดผมเสร็จแล้วหันกลับมานางก็พบว่าเว่ยฉงซียังคงมองนางด้วยสายตาเย็นชาจนหนาวเหน็บอยู่
นางลอบถอนหายใจ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเว่ยฉงซีที่อยู่บนรถเข็นค่อนข้างน่าสงสาร คนในตระกูลตายอย่างอนาจแถมท่านอ๋องน้อยผู้สูงส่งก็ถูกผู้คนเหยียบย้ำลงไปในโคลนในชั่วข้ามคืน แล้วยังมาเจอตัวปัญหาอันดับหนึ่งอย่างเจ้าของร่างเดิมอีก...
บทล่าสุด
#1077 บทที่ 1077
อัปเดตล่าสุด: 1/15/2026#1076 บทที่ 1076
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#1075 บทที่ 1075
อัปเดตล่าสุด: 1/13/2026#1074 บทที่ 1074
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#1073 บทที่ 1073
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#1072 บทที่ 1072
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#1071 บทที่ 1071
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#1070 บทที่ 1070
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#1069 บทที่ 1069
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#1068 บทที่ 1068
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













