บทนำ
หลังจากตื่นมา ไม่มีสาวใช้ ไม่มีอาหาร มีเพียงหนุ่มหล่อขาพิการที่มองเธออย่างอาฆาตแค้น
"ข้าจะไม่เขียนจดหมายหย่า หากเจ้าอยากตายเมื่อใดก็ตายได้ทุกเมื่อที่ตามที่เจ้าต้องการ ตอนเป็นคือคนสกุลเว่ย ตายไปย่อมเป็นผีของสกุลเว่ย!”
ซือลั่วมองดูบ้านยากจนที่เหลือเพียงหนูตัวใหญ่ เพื่อให้มีอาหารและเสื้อผ้าเพียงพอสำหรับประทังชีวิต เธอทำได้เพียงหาวิธีหาเงินมาจุนเจือครอบครัว สามี และลูก...
ท่านอ๋องเว่ยน้อยเป็นคนขี้ระแวง อ่อนไหว ใครจะรู้ว่าเมื่อเขามีเอากลับทุกอย่างแล้วจะพาคนมาขวางประตู“ข้าได้ยินว่าเจ้าบอกคนอื่นว่าสามีของเจ้าตายแล้ว?”
บท 1
เมื่อซือลั่วลืมตาขึ้น เธอก็มองเห็นหลังคาอันทรุดโทรมกับมุ้งของเตียงที่ทำจากผ้าม่าน
ที่นี่คือที่ไหนกัน
“คราวหน้าถ้าอยากตายอีกก็ไม่มีใครช่วยเจ้าแล้ว!”
น้ำเสียงติดจะเย็นชาดังขึ้นมา เมื่อมองไปทางต้นเสียงก็พบบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง เขามีคิ้วเรียวยาวราวกับดาบ ดวงตามีประกายเหมือนดวงดาว จมูกสูงโด่ง ริมฝีปากบางเฉียบเม้มแน่น กำลังมองเธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบ
ซือลั่วลุกขึ้นนั่งทันใด มองปราดเดียวไปรอบทิศ
บ้านโบราณกับผู้ชายที่ใส่ชุดโบราณ
ซือลั่วหยิกต้นขาตนเองอย่างแรงทีหนึ่ง เจ็บจนจะตายแล้ว นี่ไม่ใช่ความฝัน ถ้างั้นก็มีปัญหาแล้วสิ
“ฉันเป็นใคร แล้วฉันอยู่ที่ไหน”
ซือลั่วจำได้ว่าเธอไปตรวจสอบฐานการเพาะปลูก ระหว่างเดินทางกลับก็พบกับวัดเก่าแปลกๆ แห่งหนึ่งจึงอยากไปดูสักหน่อย ทว่ารถกลับมีปัญหา เบรกไม่อยู่จนหัวทิ่มตกหน้าผา
หัวใจของซือลั่วจมดิ่งลง แทบไม่อยากจะเชื่อกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น
เธอผลุดลุกลงจากเตียง วิ่งมาอยู่หน้าโต๊ะไม้แล้วคว้ากระจกบนโต๊ะขึ้นมาส่องดูก็มองเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยโดยสิ้นเชิง
แม่นางน้อยผู้นี้อายุราวสิบกว่าขวบ ผิวพรรณค่อนข้างขาว มีเครื่องหน้างดงามและผมยาวสยายซึ่งแตกต่างจากตัวตนเดิมของเธอโดยสิ้นเชิง
ซือลั่วตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะต้องยอมรับกับความจริงนี้ว่าเธอได้เกิดใหม่ในร่างของผู้อื่นแล้ว
“เหอะ!”
มีคนเค้นเสียงทีหนึ่ง
ซือลั่วเงยหน้าขึ้นมองชายรูปงามตรงหน้าและกำลังจะพูด ทันใดนั้นภาพบางอย่างก็ปรากฎเข้ามาในหัวของเธอ ชั่วขณะนั้นเธอก็เรียกชื่อของเขาออกมา
“เว่ยฉงซี!”
สิ่งที่ตามมาคือเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ขาดๆ หายๆ
ในตอนนี้นางอาศัยอยู่ในราชวงศ์ที่ชื่อว่าต้าโจว เจ้าของร่างเดิมมีชื่อว่าซือลั่วเช่นเดียวกันกับนาง มีบิดาเป็นอัครเสนาบดีของราชวงศ์นามว่าซือเทียนอี้ แต่สิ่งที่น่าเสียดายคือซือลั่วเป็นเพียงแค่บุตรอนุเท่านั้น
ผู้ชายรูปหล่อเย็นชาตรงหน้านางที่แท้ก็คือเว่ยฉงซี สามีของนาง
เว่ยเซียวบิดาของเว่ยฉงซีเป็นขุนนางผู้ร่วมก่อตั้งราชวงศ์ต้าโจวจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นซีเป่ยอ๋องโดยอดีตจักรพรรดิ เว่ยฉงซีเคยเป็นท่านอ๋องน้อยเว่ยที่มีชื่อเสียงในซีเป่ยและเป็นที่รู้จักดีในเมืองหลวง
ต่อมา ว่ากันว่าซีเป่ยอ๋องสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏจึงถูกจักรพรรดิปราบในคราวเดียว เว่ยเซียวถูกประหารชีวิตทั้งตระกูล ขณะนั้นเว่ยฉงซีกำลังสู้รบอยู่ที่ซีเป่ย เนื่องจากมีความดีความชอบและขาหัก เขาจึงรอดชีวิตจากโทษตาย อย่างไรก็ตาม อดีตจักรพรรดิต้องการทำให้เขาอับอายขายหน้า จึงมีบัญชาให้ปลดเขาเป็นสามัญชน และยังให้ซือลั่วคุณหนูลำดับสามของสกุลซือที่มีชื่อเสียงอื้อฉาวในเมืองหลวงหมั้นหมายกับเว่ยฉงซี
ซือลั่วเป็นคนไม่มีสมองและเป็นตัวตลกในสายตาของทุกคนในเมืองหลวง แม้ว่านางจะเป็นบุตรอนุ แต่นางก็เป็นลูกคุณหนูเช่นเดียวกัน
หลังจากหมั้นหมายกับเว่ยฉงซี นางทนไม่ได้ที่เว่ยฉงซีเป็นคนพิการและไม่สามารถทนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากได้ นางทะเลาะกับเว่บฉงซีเกือบทุกวัน และทุกครั้งที่นางเปิดปากก็จะเรียกเว่ยฉงซีว่าไอ้คนขาพิการ
หนึ่งเดือนก่อน เจ้าของร่างเดิมตกหลุมรักบัญฑิตซิ่วไฉ*ผู้หนึ่งในเมือง (คำอธิบาย ตำแหน่งบัญฑิตของผู้ที่สอบเข้ารับราชการในระบบเคอจวี่ หากสอบผ่านในระดับอำเภอจะได้เป็นซิ่วไฉ) เพื่อที่จะได้ครองรักกับซิ่วไฉผู้นี้ นางจึงคิดจะให้เว่ยฉงซีหย่ากับนาง แต่เว่ยฉงซีปฏิเสธ เจ้าของร่างเดิมจึงกระโดดน้ำและไม่ได้รับการช่วยเหลือจนตาย
ตอนนี้ซือลั่วกลายเป็นว่าจิตตก*มากจริงๆ แล้ว (คำอธิบาย เป็นการเล่นคำพ้องเสียง เนื่องจากชื่อของนางเอกอ่านออกเสียงว่าซือลั่ว 施落 ออกเสียงเหมือนกับคำว่า失落 ที่แปลว่า จิตตก หดหู่) อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองครั้งหนึ่ง เพียงเพื่อที่จะเห็นเว่ยฉงซีนั่งอยู่บนรถเข็นและมองนางมาอย่างเย็นชา บนใบหน้าไม่ปิดบังความรู้สึกขยะแขยงและความโกรธเลยแม้แต่น้อย
ซือลั่วหัวเราะแห้งๆ ไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของนางในตอนนี้อย่างไร แต่ทว่านางเป็นคนมองโลกในแง่ดี ในเมื่อมาเกิดใหม่แล้วก็จงสงบใจอยู่ที่นี่ให้เป็นสุขเถิด ในเมื่อพระเจ้าให้โอกาสนางในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ นางก็ควรรู้สึกยินดีในความโชคดีนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เว่ยฉงซีหล่อจริงนะเนี่ย นางก็ไม่นับว่าเสียเปรียบอะไร
ซือลั่วรีบสงบสติอารมณ์ จากนั้นลุกขึ้นยืน ลูบผมแล้วลูบผมอีก นางรวบเก็บผมที่ยาวขนาดนี้ไม่เป็น พอมองไปรอบๆ ที่แท้ก็มีปิ่นปักผมสีทองอันหนึ่งอยู่บนเตียง นางวิ่งไปอย่างมีความสุข ดวงตาทั้งสองเป็นประกาย จากนั้นนางก็เอาปิ่นปักผมซ่อนไว้ในแขนอย่างระมัดระวัง ถึงอย่างไรนางก็ไม่รู้วิธีใช้มันอยู่ดีถ้าเก็บไว้ก็ยังขายเอาเงินได้
เมื่อเก็บปิ่นปักผมเรียบร้อย ซือลั่วคุ้นกล่องไปมาสารพัดจนในที่สุดก็พบที่คาดผมเก่าๆ อันหนึ่ง เมื่อคาดผมเสร็จแล้วหันกลับมานางก็พบว่าเว่ยฉงซียังคงมองนางด้วยสายตาเย็นชาจนหนาวเหน็บอยู่
นางลอบถอนหายใจ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเว่ยฉงซีที่อยู่บนรถเข็นค่อนข้างน่าสงสาร คนในตระกูลตายอย่างอนาจแถมท่านอ๋องน้อยผู้สูงส่งก็ถูกผู้คนเหยียบย้ำลงไปในโคลนในชั่วข้ามคืน แล้วยังมาเจอตัวปัญหาอันดับหนึ่งอย่างเจ้าของร่างเดิมอีก...
บทล่าสุด
#1192 บทที่ 1192
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026#1191 บทที่ 1191
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026#1190 บทที่ 1190
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026#1189 บทที่ 1189
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026#1188 บทที่ 1188
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026#1187 บทที่ 1187
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026#1186 บทที่ 1186
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026#1185 บทที่ 1185
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026#1184 บทที่ 1184
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026#1183 บทที่ 1183
อัปเดตล่าสุด: 5/10/2026
คุณอาจชอบ 😍
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน X อบิเกล)
ปากบอกไม่รักไม่ชอบ แค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อแต่ตามติดเป็นเงาแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
ภรรยาลับของคุณหมอปัณ
นภัสสรยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อชีวิตแม่
ขณะที่หมอปัณ… ผู้ชายเย็นชาที่ไม่เชื่อในความดีของใคร กลับลงโทษเธอจากความเข้าใจผิดในคืนหนึ่งที่เปลี่ยนชะตาไปตลอดกาล
เขาเรียกเธอว่า... ผู้หญิงหน้าเงิน แต่กลับกักขังเธอไว้ข้างกายด้วยเงินและความปรารถนา
เมื่ออดีต ความลับ และเด็กในท้องปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ… จะกลายเป็นความรัก หรือพันธะที่ไม่มีวันหลุดพ้น
นิยายดรามาร้อนแรง จากความแค้น สู่รักที่เจ็บที่สุด













